20130724_ΚΛΙΜΑ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑΣ........

        Με το νέο φορολογικό σύστημα με το νέο κώδικα φορολογικών διαδικασιών αισθάνομαι σα να ζω σε ένα περιβάλλον τρόμου!

      Αν δείτε όλα τα κανάλια και τον τύπο πως περιγράφουν για το τί θα γίνει με τις νέες ρυθμίσεις, τα φοροπρόστιμα τις διαδικασίες τότε θα αισθανθείτε ότι ζείτε ένα κλίμα τρόμου!

        Όλοι γινόμαστε αυτόματα κλέφτες, όλοι ελεγχόμαστε, όλοι θα πληρώσουμε για τα λάθη που έχουμε κάνει όλοι θα φάμε φοροχαστούκια γιατί τώρα όλοι πρέπει να αναβαθμιστούμε ως άνθρωποι και έθνος!

   Συγνώμη αλλά αυτό θα επηρεάσει πολύ κόσμο και φοβάμαι ότι ο κόμπος θα φτάσει στο χτένι...πια

20110615_ΔΕΛΤΙΟ ΠΡΟΟΔΟΥ

Ο συνάδελφος σήμερα ήρθε στη δουλειά πολύ χαρούμενος και συνάμα συγκινημένος. Μόλις είχε παραλάβει τις βεβαιώσεις από το σχολείο των παιδιών του που προάγονταν στις επόμενες τάξεις του Δημοτικού. Τα παιδιά με τα χαρτιά στα χέρια κουνώντας τα πιστοποιούσαν την ελευθερία τους για τους επόμενους τρεις μήνες και τη μετάβασή τους σε μια ανώτερη βαθμίδα στα σκαλοπάτια της ζωής, στην επόμενη τάξη. Μεγάλωναν αλλά ήταν ακόμα παιδιά. Όνειρο άπιαστο γεια μας. Μου δειξε και ένα βιβλίο, σχολικό όπου με απλές προτάσεις μέσα του περιέγραφε καθημερινές δραστηριότητες, μάθαινε στα παιδιά πως θα κινηθούν στη ζωή, πως θα κάνουν τα πρώτα τους βήματα, γνωρίζοντάς τους παράλληλα και τον τόπο που γεννήθηκαν, ή ... μεταφέρθηκαν και μεγάλωσαν.
Σκαλί σκαλί το παιδί μέσα από τα σπάργανα ανεβαίνει. Σιγά σιγά κάνει απλές κινήσεις επικοινωνίας όπου το κλάμα είναι το βασικό στοιχείο της "γλώσσας" του. Μετά αρχίζουν οι μονολεκτικές φράσεις. Φράσεις ίσως χωρίς νόημα αλλά που δίνουν χαρά στους γονείς που νιώθουν ότι συνεισφέρουν τα μάλα στο μεγαλείο της ζωής προσφέροντας ένα νέο καρπό. Και μετά αρχίζουν οι φράσεις, ολοκληρωμένες προτάσεις-ερωτήσεις ή τα πρώτα στοιχεία διαπραγμάτευσης όπου το παιδί ζυγίζει τις δυνάμεις του απέναντι στο .. γίγαντα γονιό και κάνει την πρώτη του επανάσταση, τους πρώτους του φίλους, τα πρώτα όνειρα.... "Όταν θα γίνω μεγάλη θα μπορώ και γω να πίνω καφέ...."
Μπαίνει στον παιδικό σταθμό και μετά στο σχολείο. Η ηρεμία που υπήρχε σπίτι και η απόλυτη κυριαρχία σε διάφορα σημαντικά θέματα όπως παιχνίδια, αποκλειστικότητα, χάδια χάνεται. Αν δεν έχει αδερφό και δεν έχει μάθει, θα πρέπει τώρα να μοιράζεται και να μάθει να διεκδικει. Ο αγώνας θα είναι σκληρός. Όμως είναι η ώρα που θα παίξει μπάλα με τους φίλους, λάστιχο με τις φιλενάδες, τσουλήθρα ελεύθερη χωρίς να είναι ο μπαμπάς και η μαμά ( ελεύθερη και η ... Τούμπα! ) , κρυφτό κηνυγητό, ίσως και κάτω από βροχή. Θα κάθεται στο θρανίο και μαζί με τα φύλλα του Φθινοπώρου που θα πέφτουν θα πέφτουν και οι πρώτες ματιές τριγύρω για το συμμαθητή ή τη συμμαθήτρια... Ανταλλαγές με αυτοκόλητα, Ηλεκτρονικά παιχνίδα, ρεκόρ, μαθήματα, φροντιστήρια, απορίες, μουσικές προτιμήσεις αναπτύσσονται, όνειρα, ιδέες φαντασία... Όλα πλάθονται , όλα είναι καινούρια πράγματα που για μάς είναι πια κοινά, κυνικά , πρακτικά, ρουτινιάρικα... Πράγματα που μας κάνουν να ζηλεύουμε το παιδάκι και να θέλουμε απλά να γυρίσουμε πίσω, πίσω στις αλάνες και τις γετονιές, μακριά από Projects και deadlines.

Το ότι δεν είμαστε "dead" οφείλεται στο ότι έχουμε την επαφή μέσω των παιδιών μας με τα πράγματα που τα αφήσαμε 20 και τριάντα χρόνια πίσω... Ξανά! Προσπαθούμε να ξαναζήσουμε μια δεύτερη παιδική ζωή μέσω των παιδιών μας, όσοι έχουμε αυτή την ευκαιρία για να ξαναγλυκαθούμε. Γινόμαστε " goonies " και ανακαλύπτουμε ξανά το θησαυρό του μονόφθαλμου Γουίλυ μέσα από τις απορίες, τις χαρές, τις λύπες των παιδιών μας και ψάχνουμε ένα καλύτερο μέλλον για μας μέσω ένός χαμογέλου τους.

20101209_EKPAIDEYSH NEOELLHNWN - ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΝΕΟΕΛΛΗΝΩΝ

Γεια σας! Έπεσαν στην κατοχή μου δυο διαφορετικές εκδόσεις για το ίδιο θέμα. Μία από το National Geografic και μια από το ΣΚΑΙ ΒΙΒΛΙΟ. Και οι δύο ασχολούνται με την έννοια του Ελληνικού Έθνους και το πότε.... ξεκίνησε. όπως ξέρουμε από το ... σχολείο ( όσοι προλάβαμε και τα μάθαμε ) Έθνος δε σημαίνει ένας συγκεκριμένος γεωγραφικός χώρος όπως το "ΚΡΑΤΟΣ" αλλά κάτι πιο γενικό που περιλαμβάνει κοινή θρησκεία, γλώσσα, έθιμα, ιδέες , ψυχή .
Στην έκδοση του ΣΚΑΙ ΒΙΒΛΙΟ μαθαίνουμε ότι το ΕΘΝΟΣ μας αρχίζει από το ......................1821 (!) ενώ στου NATIONAL GEOGRAPHIC περιλαμβάνει τουλάχιστον και το ... 1453... ( με την άλλωση της πόλης ) . Πιο πριν λοιπόν από το 1821΄ήμασταν γιουνανς!!!!
Έχετε κάτι να πείτε??

Δεν μπορώ να πω άλλα αυτή τη στιγμή λόγω δουλειάς απλά νομίζω ότι ο κύριος ΒΕΡΕΜΗΣ κάπου εχει κάνει κάποιο ... λάθος

20100902_QUIZ - ΕΧΕΙ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ

Βρισκόμαστε εν μέσω Οικονομικής Κρίσης και προβληματιζόμαστε για το άμεσο μέλλον όσον αφορά την επιβίωσή μας. Παρ΄ολα αυτά πολλοί από εμάς και ειδικά όσοι έχουν τη δυνατότητα να διαβάζουν αυτήν την ανάρτηση, έχουν ακόμα την οικονομική άνεση να ζουν καλά και να περνάνε καλύτερα από αυτούς που ήδη τους έχει χτυπήσει η κρίση.

Υποβάλλω λοιπόν το παρακάτω σενάριο - τεστ - quiz πές τε το όπως θέλετε, στον καθένα από εμάς ώστε να καταλάβουμε τι δύναται μέλει γεννέσθαι.

Σενάριο: Πάρτε μια μέρα άδεια και έχοντας στο χέρι μόνο δύο εισητήρια αστικών συγκοινωνιών ξεκινήστε από το πρωί και βγείτε από το σπίτι. Στόχος είναι να γυρνάτε όλη την ημέρα στο κέντρο της Αθήνας ή της πόλης σας χωρίς λεφτά στην τσέπη, μόνο με αυτά τα δύο εισητήρια και κάποια στιγμή να επιστρέψετε το βράδυ σπίτι.

Θα μπορούσατε να είχατε βγει προς αναζήτηση τροφής, δουλειάς, ευκαιριών κλπ- Εμπλουτίστε μόνοι σας το σενάριο. Κινητό δε θα έχετε - πως θα το πληρώσετε - λεφτά δε θα έχετε να πάτε να πιείτε καφέ ή να πατε στα γκουντις να φάτε ή να πάτε στο σουπερ μαρκετ για να πάρετε αγαθα για το σπίτι.

Μόνο δύο εισητήρια. Ντυθείτε όπως θέλετε.

Το σενάριο δυσκολεύει αν συμπεριλάβετε υποχρεώσεις όπως παιδιά, λογαριασμοί ,κλπ... - ο καθένας μπορεί να κάνει ό,τι θέλει. Εγώ ζητάω απλά εκείνη τη μέρα να είσαστε χωρίς μία στην τσέπη.

Θα ήταν ενδιαφέρον όποιος το έκανε και μας έλεγε τις εντυπώσεις του γιατί θα ήταν το 1/365 γι αυτούς που επηρεάζονται και πρόκειται να επηρεαστούν από την κρίση!

Ευχαριστώ!

20100817_Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΚΗΝΗ ΤΗΣ ΚΕΦΑΛΟΝΙΑΣ

Μέσα από το blog ...http://politikiskini.blogspot.com ενός πολύ καλού μου φίλου περιγράφονται αυθόρμητα οι πολιτικές τάσεις που επικρατούν στο νησί μας .... Εν όψη εκλογών ....... θα ήταν ενδιαφέρουσες

20100225_ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΜΑΣ ΟΙ ΕΥΡΩΠΑΙΟΙ

Καλό σας Βράδυ Φίλοι Μου.

Βρισκόμαστε μπορστά σε ένα μεγάλο θέμα που ταλανίζει τη χώρα μας και θα ταλανίζει τα παιδιά μας και τα παιδιά των παιδιών μας όπως φαίνεται. Ενώ έχουν περάσει 70 χρόνια από τη Γερμανική Κατοχή και 114 από την τελευταία επίσημη επιτήρηση των κρατών προς το μικρό κράτος μας ( ΠΟΥ ΠΑΝΤΑ ΗΘΕΛΕ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ) διαπιστώνω ότι οδευόμαστε προς ένα ζοφερό μέλλον.

Πολλοί από εμας έχουν δουλέψει ή δουλεύουν ακόμα για Γερμανικές εταιρείες οι οποίες πληρώνουν αρκετά καλά ομολογουμένως και όλοι προσευχόμαστε να μην προκύψει κάτι που να χτυπήσει την οικονομία τους για να τρώμε εμείς. Αυτό ακριβώς το πρόβλημα διαπίστωσαν και οι φίλοι μας συμπολίτες στην πολιτεία της Ευρωπαική ένωση! ότι δεν επιθυμούν να συνδράμουν για τους "συμμάχους" τους τους Ελληνες, αυτό το μικρό κρατίδιο που έχει διατηρηθεί ως σφήνα χρόνια και αιώνες στην είσοδο της Ευρώπης και κρατάει τα σύνορα, ένα κρατιδιάκι που όρθωσε κάποτε το ανάστημά του εναντίον στην πολεμική μηχανή και τους καθυστέρησε σημαντικά για να μην κατακτήσουν τον κόσμο.
Η ευκαιρία όμως τους δόθηκε. ΚαΙ έγινε μόλις τις τελευταίες μέρες καθώς μπορεί η κατοχή να μην είναι στρατιωτική αλλά οικονομική, μια κατοχή που δε χρειάζονται όπλα για να μας καθοδηγούν και να μας διατάζουν άλλά απλοί σύμβουλοι - τεχνοκράτες που θα μας ελέγχουν , κατι παιδάκια σαν και μένα που είμαι στη μισθοδοσία , ή σαν εκείνα που έρχονται ως auditors στις εταιρείες που δουλεύουμε για να ελέγξουν και την παραμικρή απόδειξη από περίπτερο ( μόνο που εκεί οι εταιρείες είναι ... ιδιωτικές ).
Τον ΟΤΕ τον δώσαμε, τη συγκατάθεση τη δώσαμε, το αίμα μας το δώσαμε, τα λεφτά μας βέβαια τα χάσαμε μόνοι μας ( αν και κάτι μας χρωστάνε κι αυτοί ) ή τα χάσαμε κι αυτά σύμφωνα με τον προχθεσινό Χαρδαβέλλα??????
Πώς είναι δυνατόν να μην μπορέσαμε αυτά τα δεκα χρόνια να εκμεταλευτούμε το όραμα που μας προσφέρθηκε και να γίνουμε και μεις ένα σύγχρονο κράτος; Πώς είναι δυνατόν να περηφανευόμαστε ( ψεύτικα κάποτε ) ότι μπήκαμε με αξίες στην ΕΥΡΩΠΗ ( ΟΝΕ ) , να αποκαλυπτόμαστε μετά, να μην καταφέρνουμε να σηκωθούμε, να λέμε ψέματα στο τέλος και να υποσχόμαστε πως θα τα φτιάξουμε όλα τέλεια; Πώς θα το κάνουμε αυτό στους ανρθώπους με τα μαύρα και τα λάπτοπς; Αυτοί θα ειναι οι νέοι μας κυβερνήτες; Αυτοί που δεν μπορούμε να αξιω΄σουμε να μας παραδώσουν ένα σωστό υποβρύχιο; Αυτοί που δεν επιθυμούν να ξεχρεώσουν ένα τυπικο χρέος από τότε που μας κατάκλεψαν τις τράπεζες; αυτοί που ( βάσει νόμου τους ) μπορούσαν να μοιράζουν μίζες από δω και απο κει? ( και μεις να τις παίρνουμε;; )
Θέλουμε τώρα να γίνει καμια στραβή και να αλλάξουν όλα, πολίτευμα και καταστάσεις; Θέλουμε να γίνουν επαναστάσεις; Θέλουμε να γίνουν τρομοκρατικές ενέργειες στο όνομα της συγκατάθεσης της κυβέρνησης για ένα νέο ΤΣΟΒΟΛΑ ΔΩΣ ΤΑ ΟΛΑ αλλά στους Γερμανούς και στην ΕΕ; ΚΑΙ ΓΙΑΤΊ ΝΑ ΤΑ ΔΩΣΩ; Δεν πληρώνω ότι μου ζητάνε; Να πληρώσω αλλά θα πάει έστω εκεί που πρέπει;
Δεν κατηγορώ την κυβέρνηση. Και οι άλλοι έτσι θα έκαναν. Απλά νιώθω μια απόγνωση ότι ζω σε μια τρελή και αγχωτική ζωή και δεν μπορώ να προβλέψω το .... μέλλον μου εμένα και της οικογένειάς μου. Δεν έχω βάσεις για να στηριχθώ και να προχωρήσω. Όλα μου τα καθορίζουν τα .......... spread!

20100126_ΜΙΑ ΕΚΔΡΟΜΗ ΣΤΗ ΝΟΤΙΑ ΠΕΛΟΠΟΝΗΣΣΟ

Η λίμνη Πλαστήρα αποδείχτηκε ουτοπία. Τα χιόνια που προβλέπονταν από πολύ καιρό πέσανε και φυσικά δεν μπορούσαμε να πάμε εκεί για προφανείς λόγους… έτσι… τελευταία στιγμή ψάχναμε για ένα ωραίο μέρος να περάσουμε τις 4 μέρες που μας δίνονταν η ευκαιρία. Στο τραπέζι των συζητήσεων έπεσαν πολλές ιδέες όλες προσανατολισμένες να αποφύγουμε το χιονιά που ερχότανε λες και το χε ραντεβού να μας συναντήσει τις μέρες που είχαμε άδεια… Και αποφασίστηκε. Βρέθηκε το μέρος δύο μέρες πριν στο πόδι μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας ή αλλιώς μεταξύ απόφασης του να πάμε και να μην πάμε ( ήταν και ένα σοβαρό meeting στη μέση ).
Η διαμονή
Ο προορισμός... καλοκαιρινός πράγμα που από την αρχή μας προϊδέαζε ότι δε θα ‘ταν όλα ρόδινα. Τι στο καλό όμως, θα μπορούσαμε να δούμε πιο άνετοι κάποιες τοποθεσίες που αν μη τι άλλο είναι «must» για το ελληνικό καλοκαίρι. Σημειώστε: Κορώνη, Υάμεια, Φοινικούντα, Μεθώνη και Πύλος, τα πιο πολλά ονόματα γνωστά στους πιο πολλούς και ‘μεις διαλέξαμε για βάση το πιο ... άγνωστο: την Υάμεια. Ένα χωριό 7 χιλιόμετρα μακριά από το Χαροκοπιό ( χωριό κοντά στην πασίγνωστη Κορώνη, από την οποία ποτέ δεν είχα μπάρμπα ).Έψαξα να βρω τι σημαίνει το όνομα αλλά ακόμα δεν το έχω βρει αν και μάλλον κατάλαβα ότι ούτε οι αρχαιολόγοι γνωρίζουν ακόμα από που βγαίνει παρά το ότι υπήρχε αρχαίος οικισμός εκεί στο χώρο που είναι το σημερινό χωριό. Το όνομα «Αλυσάχνη» ήταν το όνομα της οικίας του μικρού οικισμού στον οποίο ζήσαμε 3 υπέροχα όμορφα βράδια. Ο ιδιωτικός οικισμός λέγεται Χαμαλώνι και η φιλοξενία και οι υπηρεσίες που μας προσφέρθηκαν μόνο «χάμω» δεν ήταν.
Η γνωριμία με τον τόπο ήταν λίγο περιπετειώδης καθώς μετά την Καλαμάτα μας έπιασε βροχή και απογοήτευση σκεπτόμενοι ότι η κακοκαιρία άρχιζε με μας μέσα και δε θα σταμάταγε για καμιά από αυτές τις μέρες. Ο δρόμος καλός μέχρι το χωριό, καλός και μέχρι το κτήμα στο οποίο ήταν ο οικισμός απλά από το Χαροκοπιό μέχρι τα Υάμεια δεν υπήρχε κάτι άλλο στη μέση πέρα από τη φύση που να πρόδιδε ότι υπήρχε ανθρώπινη παρουσία εκεί – τόσο που νομίζαμε πως είχαμε κάνει λάθος το δρόμο.

Ο κύριος Λευτέρης μας περίμενε και μας υποδέχτηκε εγκάρδια οδηγώντας μας την Αλυσάχνη. Ο χώρος ήταν όπως στις φωτογραφίες και καλύτερος. Ένα σπίτι με ένα μεγάλο σαλόνι – κουζίνα με ένα επίσης μεγάλο ( αναμμένο από τον Κύριο Λευτέρη ) Τζάκι στη μέση και άλλα δυο δωμάτια ευρύχωρα και φωτεινά όλα καινούρια κατασκευασμένα, με ο,τι δήποτε θα μπορούσε να χρειαστεί μια οικογένεια για να καταλύσει για ένα μεγάλο διάστημα. Καθαρά, περιποιημένα, οργανωμένα για χειμώνα καλοκαίρι με κεραμίδια στη σκεπή, ψιλοτάβανα δίνοντάς σου μία αίσθηση ελευθερίας. Για τη θέα , ασύγκριτη. Από το ένα παράθυρο έβλεπες τον κόλπο της Φοινικούντας από το άλλο ένα μεγάλο κτήμα με ελιές να κατεβαίνει ένα μικρό λόφο, από πίσω χωράφια και φύση περιποιημένα από τους ανθρώπους που πρώτα ενδιαφέρονταν να φτιάξουν κάτι που θα άρεσε σ’ αυτούς πετυχαίνοντας την ποιότητα και δεύτερον να μπορούσαν να την προσφέρουν με τον καλύτερο τρόπο στους «πελάτες» και αργότερα φίλους τους.
Οι εκπλήξεις δεν τελείωσαν εδώ. Είχαμε τα ξύλα μας για το τζάκι κομμένα και περιποιημένα, είχαμε τα φρούτα από τα δέντρα της περιοχής, αυγουλάκια για τη μικρή, κουνελάκια για να γνωρίσει τη φύση και ένα εργαστήρι – μουσείο – καφενείο – χώρος ψυχικής αναψυχής στο οποίο μπορούσε να δει κανείς αυτά τα μικροπράματα που σε φέρνουν σε επαφή με το παρελθόν, αυτές τις λεπτομέρειες που σε κάνουν να αναγνωρίζεις στον άλλο το πόσο τακτικός, εργατικός και καθαρός είναι και να θες να το περάσεις και σε άλλο κόσμο. Επίσης είχαμε σωστές οδηγίες για το που θα φαμε και που να κάνουμε τις εκδρομές μας. Όλα αυτά χωρίς κανένα ίχνος ιδιοτέλειας αλλά στο πνεύμα της καλής παρέας. Οι φωτογραφίες που θα ανεβάσω όταν θα φτάσουμε Αθήνα θα δώσουν την τελευταία πινελιά για την περιγραφή του χώρου. Φυσικά δεν πρέπει να ξεχάσω το καλό κρασί και τη φίνα τσικουδιά ( που αν και δεν πίνω την τίμησα όσο μπορούσα ) που μας προσφέρθηκαν και μας συντρόφεψαν τα βράδια μας κοντά στο τζάκι. Η κυρία Ευγενία συμπλήρωσε την άριστη εικόνα της φιλοξενίας. Μην ξεχάσετε λοιπόν να επισκεφτείτε αυτό το μέρος και βάλτε το στο μυαλό σας σαν επιλογή διαμονής: ( http://www.chamaloni.gr/gr/Default.asp )
Οι εκδρομές
Παρόλο που έβρεχε την πρώτη μέρα της επίσκεψής μας δεν παραλείψαμε να πεταχτούμε στην Κορώνη για προμήθειες. Το κάστρο της πόλης και η γραφική της εικόνα μας έδωσαν πολλές υποσχέσεις για την επόμενη μέρα – αρκεί να μην έβρεχε. Και δεν το έκανε. Ανεβήκαμε την επόμενη μέρα στο Κάστρο ( ενώ είχαμε καρότσι δεν πήγαμε από τον αυτοκινητόδρομο αλλά από τις σκάλες – μην το δοκιμάσετε ) και φωτογραφήσαμε τους προμαχώνες και τα τύχη του, διατηρημένα πολύ καλά. Η θέα από τις πολεμίστρες φανταστική. Από τη μία θάλασσα και από την άλλη ξηρά να παίζουν με τα σύννεφα και τον ήλιο και να δημιουργούν εκπληκτικές αποχρώσεις γύρω τριγύρω. Μέσα στο κάστρο υπήρχαν ακόμα και σύγχρονες κατοικίες ( όχι με την έννοια της αρχιτεκτονικής – απλά ζούσαν και κει άνθρωποι όπως τα παλιά χρόνια ).
Επειδή είχαμε αργήσει να ξυπνήσουμε πήγαμε κατευθείαν για φαί στον «Καγκελάριο» στο τέρμα της παραλίας. Εκεί φάγαμε θαλασσινούς μεζέδες καλοφτιαγμένους και σε μεγάλες μερίδες. Οι τιμές λογικές και η περιποίηση άριστη ( Γαρίδες σαγανάκι + Χταπόδι στα κάρβουνα + μακαρονάδα με θαλασσινα: όλα υπέροχα και χωρίς επιπτώσεις σε κανένα στομάχι ). Περισσότερες πληροφορίες (http://www.korone.gr/tguide.html ).
Καλές εντυπώσεις έχουμε από το ηλικιωμένο ζευγάρι που μας υποδέχτηκε στο Ζαχαροπολαστείο-Αρτοποιείο απέναντι από την κεντρική εκκλησία στο κέντρο της Κορώνης. Ο παππούς με διακριτική ευγένεια μας εξυπηρέτησε σε κάθε μας επιθυμία προσπαθώντας να διατηρεί τα προϊόντα του στην καλύτερη κατάσταση και να τηρεί τις συνθήκες υγιεινής με ένα τρόπο που θα έδινε πολλά μαθήματα σε σύγχρονες επιχειρήσεις.
Η επίσκεψη στη Φοινικούντα μας ξένισε λίγο καθώς διαπιστώσαμε ότι η πολυσύχναστη παραλιακή πόλη του καλοκαιριού μένει μόνη της με τους 600 κατοίκους της το χειμώνα να φυλάνε τις κατοικίες και τα μαγαζιά μέχρι να έρθει η επόμενη άνοιξη-καλοκαίρι. Αυτοί όμως οι λίγοι άνθρωποι έδειξαν την τρυφερότητα και την ευγένεια που χρειάζεται στους χειμωνιάτικους ταξιδιώτες που σε συνδυασμό με τη γεύση των σπιτικών γλυκών του Ζαχαροπλαστείου «ΓΑΡΔΕΝΙΑ» έφτιαξαν το ανθρώπινο προφίλ για μας που τους επισκέφτηκαν. Σπεσιαλιτέ η Σοκολατίνα και το Γαλακτομπούρεκο . Περισσότερες Πληροφορίες: http://www.messinia.net.gr/zaharoplastia/index.htm
Η παραλία, αν και εγκατελειμένη για το χειμώνα ήταν καλή για να πάρει κανείς φωτογραφίες από το υπέροχο τοπίο που μας έδινε η φύση.
Γενικά η πρώτη μέρα εκδρομών μας άφησε πολύ καλές εντυπώσεις από τα μέρη που επισκεφτήκαμε. Στην Κορώνη υπάρχει ένα SUPER MARKET ονόματι «ΣΙΨΑΣ» το οποίο δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από τις μεγάλες φίρμες. Αντίστοιχης δυναμικότητας για το μικρότερο χώρο του Χαροκοπιού είναι το super market «ΒΕΡΓΗΣ». Σίγουρα το καλοκαίρι πολλαπλασιάζονται τα μαγαζιά όλων των ειδών αλλά το χειμώνα μπορεί ο καθένας που θα επισκεφτεί τον τόπο να μείνει ικανοποιημένος από τις παροχές.
Η δεύτερη μέρα των εκδρομών μας επιφύλασσε βροχή, βροχή, βροχή. Δεν πτοηθήκαμε. Επισκεφτήκαμε το Κάστρο της Ιστορικής Πύλου στο οποίο τονίζονταν ο πολεμικός – αμυντικός του χαρακτήρας και ατενίσαμε το βράχο στη θάλασσα με τη Σπηλιά του Νέστορα. Με τη βοήθεια της ομπρέλας βγάλαμε όσες πιο πολλές φωτογραφίες μπορούσαμε μπαίνοντας για λίγο στις παλιές βυζαντινές εποχές. Καλό καφέ + Σοκολάτα ήπιαμε στο LE CAFÉ στην πλατεία απέναντι από τον πλάτανο του Τσικλητήρα, μια μικρή και καθαρή καφετέρια και ωραίους μεζέδες στο Μεζεδοπωλείο «ΕΝ ΠΛΩ» στην παραλία. Φωτογραφίες δεν μπορούσαμε να βγάλουμε πολλές λόγω της βροχής.
Αποφασίσαμε να πάμε και στη Μεθώνη. Εν μεσω βροχής δεν μπορούσαμε να κάνουμε πολλά πράγματα αλλά κάτι ελπίζαμε να δούμε. Στρίβουμε λοιπόν από το δρόμο της Πύλου για τη Μεθώνη μπαίνουμε σε ένα κύριο δρόμο και ατενίζοντας το κάστρο από την αρχή του δρόμου θεωρήσαμε ότι θα ήταν ο πρώτος μας προορισμός – έστω θα τον επισκεφτόμουνα εγώ. Ο δρόμος μας οδηγούσε σε ένα πλακόστρωτο τμήμα λίγα μέτρα πριν από το Κάστρο μόνο που ........... διακοπτόταν ΑΠΟΤΟΜΑ από την ......... ΤΑΦΡΟ ΤΟΥ. Οι χειμωνιάτικοι επισκέπτες, εκστασιασμένοι από την (όντως) ομορφιά του Κάστρου και χωρίς την ύπαρξη κάποιας προειδοποιητικής πινακίδας ή ακόμα καλύτερα προστατευτικής μπάρας ( για λόγους ιστορικούς ίσως δε θα έπρεπε να μπει εκεί ) πήγαιναν κατευθείαν στον γκρεμό της τάφρου. Φρενάραμε την τελευταία στιγμή! Τρεις ενήλικες και μια μικρή θα φιγουράρανε στις εφημερίδες της επόμενης μέρας ως θύματα της αδιαφορίας των αρχών για τη ζωή των τουριστών που λόγω άγνοιας ( δεν είναι ντροπή να έχεις άγνοια για τη ρυμοτομία μιας πόλης ) θα ήταν σήμερα μακαρίτες πέφτοντας όπως οι αρχαίοι μας εχθροί στην τάφρο που προορίζονταν για τους Τούρκους και τους Ενετούς. Μιλώντας το βράδυ με έναν κάτοικο της Φοινικούντας μου εκμυστηρεύτηκε ότι πολλοί έχουν διαμαρτυρηθεί γι αυτό κατά καιρούς....... Εκείνο που περιμένουν μάλλον είναι να πέσει κάποιος μέσα...ή ίσως το καλοκαίρι να έχει καλύτερη φύλαξη. Δεν ξέρω. Το Κάστρο είχε κλείσει την ώρα που πήγαμε και έβγαλα μόνο εξωτερικές φωτογραφίες. Φύγαμε όλοι απορημένοι και ανακουφισμένοι που δεν έγινε κάτι χειρότερο.
Το πρόγραμμα της επόμενης μέρας έχει την επιστροφή στον Κλεινόν άστυ... Κυριακή – επιστροφή – κακοκαιρία – μπλόκα ( ; ). Πιθανό πέρασμα από την Τρίπολη. Αν προκύψει κάτι καλό θα το γράψουμε. Περάσαμε πάντως......... ΥΠΕΡΟΧΑ ακόμα και με τις μικρές αναποδιές.....

20091108_ΨΥΧΗ ΒΑΘΙΑ

Ενα συνθημα, μια ιδεα μια κραυγη, μια ηττα για δυο αντιμαχομενες παραταξεις Ελληνων, μια αηδιαστικη προοπτικη που περιγραφτηκε απο τον Παντελη Βουλγαρη στο ομωνυμο εργο. Δυο αδερφια απο τη Βορεια Ελλαδα στρατολογηθηκαν απο τις δυο διαφορετικες ομαδες συμπατριωτων εξυπηρετωντας η καθε μια συμφεροντα τριτων. Απλα η μια τυχαινε να ανηκει στον Ελληνικο τακτικο στρατο και η αλλη στους πρωην ανταρτες που και οι δυο ειχαν πολεμησει για την απελευθερωση της πατριδας μας. Τα αδερφια παρ ολα αυτα στηριζαν το ενα το αλλο μεχρι το δυσβασταχτο τελος. Ο Βουλγαρης με σκληρο τροπο προσπαθει να δωσει τη ζοφερη πραγματικοτητα και να μας δειξει ισως ποσο χρονο χασαμε ως εθνος να αναδιοργανωθουμε κατω απο τις προσταγες του ξενου παραγοντα. Στο τελος ο "καλυτερος συμμαχος" κερδισε. Με περηφανια μαθαινουμε για πρωτη φορα οτι δοκιμαστηκαν οι βομβες ναπαλμ στην Ελλαδα. Ο αλλος συμμαχος αγρον ηγοραζε . . .καπου στη μεση μια μανα να νοιαζεται για τα δυο της παιδια μη ξεροντας τη προδιαγεγραμμενη μοιρα του ενος. Η τρυφεροτητα των γραμματων της σε αντιθεση με το πηγαιο μισος που θρεφανε ο Τριανταφυλλος για τη Γιαννουλα. . . Ποιοι ειναι αυτοι; . . . Ενα "αντρογυνο" που βγαζει το μισος για το εταιρο ημισυ προπαγανδιζοντας στο φορτισμενο "ποιμνιο" τους εναντιον των αντιπαλων. Ψυχη βαθια! Το συνθημα των ηττημενων και η ευχη των νεοελληνων να την ειχαμε ενωμενοι, παντα. Καλως να το δειτε. . .

20091028_ΕΓΚΕΓΚΕ

28η Οκτωβριου 2009. Εχουν περασει παρα πολλα χρονια απο τοτε που θα με πρωτοπηγε ο πατερας μου και η μανα μου σε παρελαση. Σιγουρα δεν τη θυμαμαι τη στιγμη αυτη. Πιθανον να υπαρχουν καποιες φωτογραφιες πιθανον οχι. Το σιγουρο ειναι το εξης: οτι διαφερουν οι δυο αυτες εποχες μεταξυ τους κατα πολυ. Τοτε η συμμετοχη του κοσμου ηταν καθολικη για να γιορτασουν,θυμηθουν δοξασουν τους ηρωες στρατιωτες του μετωπου της Αλβανιας. Τοτε ακομα και οι μαθητες ηταν ποτισμενοι με την ιδεα του ποσο αξιολογη ηταν μια μερα σαν τη σημερινη- μη γελιωμαστε, μια γενια ειχε περασει μονο, ο τοτε τριανταρης γονεας ειχε την εμπειρεια της κατοχης. Σημερα τα πραγματα ειναι διαφορετικα. Η ιδεα σχεδον παει να ξεφτισει. Τα παιδια το χουν αγγαρεια να πορευτουν στην παρελαση καμια φορα τη χρησιμοποιουν για επιδειξη μοδας! Χαρακτηριστικη ηταν η επιδειξη της μινι φουστας μα πολυ μινι για τις μαθητριες του λυκειου, ή η μοδατη ζωνη μαρκας "φινα" απο ενα νεαρο διμοιριτη. Το βημα με το ζορι κρατιεται και ολοι περιμενουν την ωρα της ληξης για να παν στην καφετερια.
Το ανακατεμα που εχει γινει επισης με τους μεταναστες που ζουν κι αυτοι πια στη χωρα μας, η αλλοτριωση που μας παρεχει αφιλοκερδως η τηλεοραση-μην την αδικησουμε, γεματη πολεμικες ταινιες ειναι σημερα και κανενα χιλιοειδομενο ντοκυμονταιρ θα παιζει. Πολλοι απο εμας ειμαστε υπαλληλοι γερμανικων εταιρειων, η Αλβανια ειναι πλεον μια φιλη χωρα, η Ιταλια "παντα" ηταν ουνα φατσα ουνα ρατσα οποτε ολα καλα, όλα αδιαφορα, ακομα κι αυτη η κακομοιρα η Βεμπο ισως ακουγεται κουραστικη.
Γιατι τοση μιζερια; δε γνωριζω, ετσι μου βγαινει νιωθω ομως στην ηλικια των 37 την αλλιωση ολων αυτων με τα οποια ειχα ποτιστει κι εγω. Πηγα και γω την κορη μου στην παρελαση. Το σχολιο της. . . ΕΓΚΕΓΚΕ , κατι αδιευκρινηστο οπως και το μελλον της Ελλαδας μας! Ζητω η 28η Οκτωβριου! Ζητω!

20091025_STAGE_ΣΤΕΙΤΖ Ή ΣΤΑΖΕ

           Δεν έχεις κανείς αντίρρηση ότι τα STAGE προγράμματα χρησιμοποιηθήκανε από τις διάφορες κυβερνήσεις ως όπλο κατά της ανεργίας ( το πρόσχημα ) και φυσικά χωρίς πρόσχημα ως όπλο υπέρ των ψήφων. Χιλιάδες άτομα, κυρίως νέοι χρησιμοποίησαν αυτή την εναλλακτική λύση είτε στον ιδιωτικό τομέα, είτε στο δημόσιο για να μπορέσουν να βρούν 12 και 18 μήνες δουλειάς και να συντηρήσουν τους εαυτούς τους μέχρι να βρούν κάτι καλύτερο που σημαίνει ασφάλεια και μονιμότερη δουλειά. Το δόλωμα σε όλη την υπόθεση ήταν ότι "σε προσλαμβάνουμε τώρα, άρα σου κάνουμε καλό... και βλέπουμε αργότερα ..." ΄δηλαδή σου έδιναν μια προοπτική ότι ίσως κάτι γινότανε και θα παρέμενες να δουλεύεις εκεί εις βάρος βέβαια κάποιου άλλου που δε θα παιρνε τη θέση που έστω δικαιούτο. Πήγαινες λοιπόν εσύ σε μια υπηρεσία του δημοσίου σκιζόσουν, έκανες τα πάντα από φωτοτυπίες, καφέδες, εξωτερικές δουλειές κλπ και όταν προσπαθούσες να μάθεις από όλοη αυτή τη δουλειά σου έδιναν με τον τρόπου τους να καταλάβεις ότι δε χρειάζεται εφόσον θα έμενες λίγο, απλά μάθε ό,τι χρειαζόμαστε εμείς να μάθεις. Μετά αν κατάφερνες και έπαιρνες άλλο stage πρόγραμμα ήσουν πιο ψημένος στα ... κόλπα και προσπαθούσες ναι μεν να μάθεις κρυφά, γιατί έτσι κι αλλιώς κανείς δε θα σου έδινε σημασία και παράλληλα να εκμαιέυσεις από το σκληρό κατά τα ΟΛΑ προϊστάμενο αν θα μπορούσες να συνεχίσεις και μετά ως άτομο που καλύπτει θέσεις με "ΠΑΓΙΕΣ ΑΝΑΓΚΕΣ" άρα ψιλονόμιμα αλλά το μόνο που εισέπραττες θα ήταν  αοριστίες και απότομος χαρακτήρας. Έτσι το μόνο που κατάφερνε ένας νεος συνήθως που τραμπαλιζότανε από το ένα στο άλο πρόγραμμα είναι να μην έχει ασφάλεια, μέλλον και να μην μπορούσε να προβλέψει τι θα πλήρωνε σε περίπτωσε που έπρεπε π.χ. να κάνει μια μεγάλη εγχείριση - νέοι είμαστε γιατί να μας τύχει...ναι το ξέρω.... Άρα ενθουσιάσμός στην αρχή ( πιάσαμε δουλειά ) , σκέψεις στη μέση ( συνεχίζω δε συνεχίζω - ψάχνω κι αλλου ) , απαγοήτευση στο τέλος ( φεύγω - ελπίζω το κομπόδεμα που μάζεψα να με κρατήσει μέχρι το επόμενο πρόγραμμα(????;;;;).

          Αυτό είναι σχεδόν το περιβάλλον των εργαζόμενων υπο καθεστώς δουλείας στα STAGE ή τις παλιότερες σχολές μαθητείας μόνο που με τα STAGE είχε ανοίξει για όλο τον κόσμο. Και γω όταν προτοέπιασα δουλειά με πήραν τηλέφωνο ότι είχα πετύχει ταυτόχρονα και σε STAGE. Ευτυχώς προχώρησα στον επαγγελματικό τομέα που είμαι τώρα και δε χρειάστηκε να χρησιμοποιήσω την αναλλακτική αυτή λύση.

         Ποιο είναι το προφίλ των ατόμων που πηγαίνουν στα stage είτε στον ιδιωτικό είτε στο δημόσιο τομέα; Νομίζω ότι περιλαμβάνει όλο τον κόσμο. Από αυτούς που δεν κατάφεραν να πετύχουν σε μια σχολή μέχρι εκείνους που κατάφεραν να πετύχουν σε πολλά μόνο που δε στάθηκαν τυχεροί στην εύρεση εργασίας. Σε stage βέβαια δουλεύουν κι αυτοί που είναι μεγαλύτερης ηλικίας και τα χουν βρει δύσκολα γιατί πρόσφατα απολύθηκαν από τη "μόνιμη" εργασία τους και το επίδομα της ανεργίας δεν τους φτάνει για να θρέψουν 4 πρόσωπα. Όλοι λοιπόν κηνυγάνε μια τέτοια θέση είτε στον ιδιωτικό είτε στον δημόσιο τομέα. Και καλά στον ιδιωτικό. Γνωρίζουμε όλοι καλά ότι όσοι πάνε εκεί γνωρίζουν επίσης καλά ότι πάνε να καλύψουν τις πάγιες ανάγκες των αφεντικών των επιχειρήσεων που διψάνε για χρήμα αλλά θέλουν να το πετύχουν με το δυνατότερο χαμηλό κόστος τουτέστιν ( όπως έλεγε κι ο Βογιατζής ως αδερφός της Μάρθας Καραγίαννη στο Γοργόνες και Μάγκες ) νέα άτομα που διψάνε κι αυτά για δουλειά και εμπειρεία και όσο για την ασφάλεια ουδείς νοιάζεται......... έχουμε χρόνια ακόμα... Στο τέλος του stage αν είναι απαραίτητα αυτά τα άτομα μπορούν να μεταμορφωθούν άνετα σε "ελεύθεροι επαγγελματίες" με το δελτίο παροχών στο χέρι είτε το θέλουν είτε όχι αν φυσικά θέλουν να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους σε μια εταιρεία που τους χρειάζεται......... αλλά στην ουρά υπάρχουν κι άλλοι!!

        Αυτά στον ιδιωτικό τομέα, που μα κάρι να έχεις κάποιο φίλο να σε βάλει κάπου ή να πας με την αξία σου και ας τα βγάλεις πέρα με οποιεσδήποτε συνθήκες. Ιδιωτικός είναι. Κουμάντο θα κάνεις στο σπίτι του άλλου; Το θέμα είναι τί γίνεται με το Δημόσιο. Αυτή τη ΄Μαύρη Τρύπα΄που όλα τα παρασέρνει στο διάβα της, συνειδήσεις, ψυχές, δουλειά και ελπίδες... Εκεί τα πράγματα είναι διαφορετικά γιατί ο προηγούμενος "φίλος"- τώρα απέχτησε εισαγωγικα - στις περισσότερες περιπτώσεις θα είναι ένα κομματικό πρόσωπο ή αλλιώς κάποιος που είναι "μέσα" στα πράγματα ένας που θα υποστηρίζει έναν Γκόρτσιο ή ένα Μαντά και σπάνια θα βρεθεί ο Μαυρογυαλούρος που θα τους δώσει, ακόμα και στον εαυτό του, τη γνωστή μούτζα! Εκεί είσαι δεμένος. Κυνηγάς κάθε στιγμή τον εκάστοτε κομματάρχη να βάλεις το παιδί σου μέσα σε ένα πρόγραμμα - γιατί? γιατι ίσως δεν υπάρχουν οι προϋποθέσεις γιατί ίσως δεν έχει το κατάλληλο πτυχίο, γιατί υπάρχει η ανάγκη, γιατί γιατί γιατί, δε νομίζω πως πάντα πρέπει να ψάχνουμε τους λόγους... εγώ θα πω γιατί υπάρχει και αυτή η εύκολη επιλογή. Που δεν είναι καθόλου εύκολη. Γιατί έστω και πάς με μόρια, με επίσημα έγγραφα, με σωστές δηλώσεις χωρίς να μιλήσεις με κανέναν από τους παραπάνω έχεις και πάλι φυσικά πιθανότητα να προσληφθείς σε μια έκτακτη θέση του δημοσίου ( που κρύβει κάτω της μια πάγια ανάγκη ... αλλά δεν το λέμε )  ή να χωθε'ις και συ στην ουρά να βοηθήσεις π.χ. ένα ΤΡΑΜ να κινηθεί που ενώ στην αρχή δούλευε με 185 άτομα τελευταία δουλεύει με κοντά 500........ Δεν έχω δει να μεγαλώνει και το δίκτυο.... μέχρι τη Βούλα δεν πήγε; Μόνο που εκεί οι υποσχέσεις έχουν να κάνουν με την πραγματική μονιμότητα που όποιος την κερδίσει γίνεται ... Βασιλιάς...

       Ίσως αυτά και άλλα πολλά ήθελε να κόψει το ΠΑΣΟΚ με τις εξαγγελίες κατάργησης της συνέχειας στο όνειρο 30000 θέσεων stage που κατά τα λεγόμενα του κύριου Λοβέρδου θα αποτέλουν μόλις "εξέλθουν έξω" τα άτομα που τις καλύπτουν μόλις το 1% παράπάνω στο ήδη φορτωμένο ποσοστό ανεργίας που υπάρχει. Βέβαια οι αριθμοί αυτοί είναι .... άτομα είτε γαλάζια, είτε πράσινα είτε κόκκινα δε μας ενδιαφέρει τι παίζει με το χρώμα και όπως και να ναι θα γραφτούν και πάλι στις λίστες του ΟΑΕΔ ( ή μήπως δε μπορούν..) θα πάρουν μόρια για την επόμενη πρόσληψη μέσω ΑΣΕΠ ( ή μήπως θα καταργηθεί ) θα τους δωθεί μια εναλλακτική εργασία ( ή μήπως θα έρθουν σε αντιπαράθεση με τα αντίστοιχες πολυπληθέστερες κατηγορίες ατόμων που έχασαν τη δουλειά εις βάρος των πρώτων ή που απλά δε στάθηκαν τυχερά ) , ή , ή , ή ποιος ξέρει;. Σίγουρα ένα μέτρο για εξοικονόμιση πόρων είναι να περικοπούν οι δαπάνες. Ετσι έμαθα τα τελευταία χρόνια της ζωής μου από τις διάφορες κυβερνήσεις που παρακολούθησα να κυβερνούν. Και τα έξοδα του ΟΑΕΔ ήταν πολλά.

     Δεν είμαι πολιτικός ούτε αναλυτής ίσως ούτε Σύμβουλος και Προγραμματιστής αλλά καταλαβαίνω πως υπάρχει ανάγκη να γίνει διαχείρηση των θεμάτων αυτών με τον καλύτερο τρόπο και όχι στις αρχές μιας κυβερνητικής θητείας να εξαγγέλουμε απολύσεις - ( και παράλληλα να ζητάμε νέες θέσεις εργασίας για τους δικούς μας ) και στο τέλος της θητείας να τους προσλαμβάνουμε όλους. Αν είναι η θητεία της σημερινής κυβέρνησης να δώσε τέλος στο ρουσφέτι και όλοι να μπουν σε ένα σύστημα αξιοκρατικό με τη θυσία 30000 συνανθρώπων μας τότε ας καταλάβουν κι αυτοί ότι όλα γίνονται για το καλό της πατρίδας τους και κάποτε θα φτάσει και στην τσέπη τους το σωστό χαρτζηλίκι από έναν μισθό με ασφάλεια ένα μισθό που είτε είναι ιδιωτικός είτε δημόσιος θα καταβάλονται και οι ασφαλιστικές κρατήσεις στα ταμεία ώστε όταν γίνομε παππούδες και γιαγιάδες να στηριζόμαστε σε μια σύνταξη για να κοιτάμε το γιατρό στα μάτια να μας κάνει οποιαδήποτε εξέταση ή εγχείρηση ή θεραπεία. Και νέοι το θέλουμε αλλά τέλος πάντων αν φτάσουμε σε κείνη την ηλικία μάλλον κάτι θα έχει γίνει καλό. Αν όμως γίνει όλο αυτό χωρίς να υπάρχει ένα αντίστοιχο αντίκρυσμα  νέα κεφάλαια ανήγουν διαμαρτυριών και ρουσφετοκηνυγητού.

   

        

--

ΑΝΔΡΕΑΣ ΑΠΟΣΤΟΛΑΚΗΣ

SENIOR ΣΥΜΒΟΥΛΟΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΩΝ

ΓΙΑ ΘΕΜΑΤΑ ΜΙΣΘΟΔΟΣΙΑΣ ΚΑΙ ΔΙΑΧΕΙΡΗΣΗΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΥ ΔΥΝΑΜΙΚΟΥ ΣΕ ΛΟΓΙΣΜΙΚΟ SAP R/3

 

ΑΛΛΕΣ ΣΥΝΔΕΣΕΙΣ: ΝΕΑ ΣΕΛΙΔΑ!!

http://moduland.googlepages.com

http://apostoland.blogspot.com

 

 

20080826_Εμπρός και Καλή Μας Τύχη

Εμπρός λοιπόν τώρα και στην Αναγνώριση της Χιμάρας, της Θράκης, της «Βόρειας Κύπρου», των ... Σκοπίων ως ανεξάρτητες Δημοκρατίες ως νέες Πόλεις – Κράτη εν μέσω γιγαντιαίων κρατών που ενώ από τη μία προβάλουν την Παγκοσμιοποίηση ως έναν παράγοντα που μπορεί να βοηθήσει στην Ειρήνη και στη Λύση πολλών προβλημάτων, από την άλλη «βολεύει» ώστε μικρές περιοχές – χωριά σε σχέση με τα μεγάλα κράτη να θέλουν, τάχα μου τάχα μου (γιατί δυστυχώς για όλα θα πουν έτσι) να γίνουν «ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΕΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΕΣ»!!!
Είναι γελοίο, είναι γελοίο όχι φυσικά αυτό που κρέμεται από τα χείλη των απλών κατοίκων αυτών των περιοχών που ζουν στην πλάνη τους ότι έχουν δικαίωμα να υψώνουν το ανάστημά τους απέναντι σε γίγαντες – τέρατα που λυμαίνονται τα εδάφη τους αλλά το ότι θα γίνει πραγματικότητα. Είναι άραγε τόση η γνώση αυτού του κόσμου, η μόρφωσή του, οι καταβολές του που νομίζουν ότι με το να το κάνουν αυτό κερδίζουν ένα νέο αριθμό στο πλήθος των 160 και πάνω χωρών του πλανήτη; Λυπάμαι αλλά πιστεύω πως όχι. Όπως την πατήσαμε εμείς οι μικροί Έλληνες που απαιτούσαμε από τα κουρελοντυμένα από τις κακουχίες παλικάρια μας να κυριεύσουν την .... Άγκυρα έτσι την πατάνε και αυτά τα δύστυχα «κράτη».
Να λοιπόν που η Νέα Οσετία, η Αμπχαζία αναγνωρίστηκαν από τη Ρωσία ως ανεξάρτητα κράτη, μετά από τη μεγάλη επιτυχία της αναγνώρισης του Κοσόββου. Εδώ είναι που η Ρωσία κρατάει τις ισορροπίες και δεν το αναγνωρίζει επειδή «δε συντρέχουν οι ίδιοι λόγοι». Και εδώ αρχίζει το μπάχαλο. Γιατί εδώ όλοι αυτοί οι κάτοικοι των μικρών αυτών περιοχών πανηγυρίζουν για τα οφέλη της ανεξαρτητοποίησής τους ο κόσμος οδηγείται σε ένα νέο Ψυχροπολεμικό κλίμα, ένα κλίμα, που πολλοί από μας το συνειδητοποιήσαμε όταν τέλειωνε το παλιό και είμαστε τώρα υποχρεωμένοι να ζήσουμε το νέο.
Ποια νέα τείχη θα κτιστούν , ποιες ιδέες να καταρρεύσουν και ποιες να γίνουν σημαία για «Πάλης ξεκίνημα Νέοι αγώνες;».
Ειλικρινά δε ξέρω τι να σκεφτώ ούτε τι να υποστηρίξω, γιατί όπως και να το κάνεις δεν μπορείς να πας με το μέρος κανενός, καθώς όλοι φαίνεται να έχουν το δίκιο τους και τα επιχειρήματα να το στηρίξουν. Ίσως και είναι το πιθανότερο τα δικά μου λόγια, λόγια που ενεργοποιούνται από ένα απλό δελτίο ειδήσεων να μην έχουν αξία ούτε να μπορώ να τα προβάλω σαν πολιτική γιατί στο κάτω κάτω της γραφής και γω θα θελα να είμαι μόνος μου και να ανεξαρτητοποιηθώ και όλα θα ήταν τέλεια και μπορεί την επόμενη μέρα να ένιωθα καλύτερα αλλά σίγουρα θα ήμουν λιγότερο ελεύθερος από ότι πριν.
Οι λύκοι οι μεγάλοι παραμονεύουν, είτε λέγονται πωλητές όπλων, είτε πετρελαϊκά συμφέροντα, είτε οποιουδήποτε τύπου εκμεταλλευτές οι οποίοι με πρόσχημα την άμυνα απέναντι σε έναν αόρατο – ορατό εχθρό , να χτυπήσουν μέσα στο σκοτάδι, ακόμα και μέσα σε ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ. Δεν έχει σημασία αν είναι αυτοί που θα πατήσουν τη σκανδάλη, οι αυτοί που θα εισβάλουν σε μια περιοχή ή αυτοί που θα υπερασπιστούν ή ακόμα κι αυτοί που θα επηρεάσουν υπογείως τα τεκταινόμενα ακόμα και αν φαίνεται ότι τάχα κάνουν λάθος τις εκτιμήσεις τους σε σχεδιασμούς. Είναι αυτοί που θα «αναλλώσουν» 5000 άτομα, παιδιά, γυναίκές, ηλικιωμένους, φαντάρους και ό,τι προκύψει για να κάμψουν «ψυχολογικά» τον εχθρό. Τα καταφέρατε κύριοι και ... κυρίες. Ο Δρόμος για τον τρίτο Παγκόσμιο ξεκινάει. Το αστείο θα είναι ότι αυτοί που.... κάνανε το ΤΡΑΣΤ στο σχετικό τραγούδι του ΒΑΣΙΛΗ και του ΜΑΝΟΥ πάλι φίλοι θα ναι αργότερα, με μας να κοίμεθα κάπου ... ενθάδε για την τιμή των όπλων... Καλή μας τύχη!

20080730_ΒΟΛΤΑ ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ

Κέντρο Αθήνας 30/7/2008. (Επισκεφτείτε τη νέα μου σελίδα.... moduland.googlepages.com)

Είναι αξιοπρόσεκτο πόσα πράγματα τα οποία κάποτε τα είχαμε συνηθισμένα να τα βλέπουμε σαν καινούρια και κάποια πράγματα τα οποία ορκιζόμαστε πως δε θα τα κάναμε ποτέ να έχουν γίνει καθημερινή μας ρουτίνα.
Το να πηγαίνω κάθε μέρα βόλτα στην Αθήνα όταν δεν είχα δουλειά αποτελούσε μια τελετουργία. Μια συνήθεια που ήταν κανόνας. Δεν είχε σημασία αν είχα κάτι να κάνω, να ψωνίσω (με τι λεφτά άλλωστε ) , απλά να αναπνεύσω, ναι να αναπνεύσω τον αέρα της πολυκοσμίας της κίνησης, της βαβούρας από τα αυτοκίνητα και τον κόσμο που πηγαινοερχόταν σαν τρελός πάνω κάτω λες και τον είχε βάλει κάποιος στην πρίζα. Όταν γύριζα από φαντάρος στην Αθήνα και ήμουνα μέσα στο ταξί συνήθως Παρασκευή, ρωτούσα τον οδηγό απορημένος; Μα τι κάνουν τέτοια ώρα; Ακόμα δουλεύουν; Πώς και έχει τόσο πολλή κίνηση; Πότε χαλαρώνει ο κόσμος; Και όμως τους κοίταζα απέξω σαν να ήταν σε ένα μεγάλο κλουβί ζωολογικού κήπου και ‘γω ο μικρός θεατής με το γλειφιτζούρι στο χέρι να κοιτάζω σα χαμένος και εκστασιασμένος ένα τόπο παράξενο πολύβουο ζηλευτό όπου τελικά το βράδυ θα μου χάριζε μια καλής ποιότητας διασκέδαση σε όποιον τομέα κι αν ήθελα να διασκεδάσω με την παρέα μου.
Τότε η ώρα δεν είχε καμία σημασία παρά μόνο για το κλείσιμο ενός ραντεβού με το φίλο, την παρέα ή την γκόμενα. Τηλεφώνημα στο σταθερό άντε και με τη δυνατότητα αναγνώρισης κλήσεων (έπαιξε σημαντικότατο ρόλο στη ζωή μου αργότερα) και τα πάντα είχαν κλειστεί. Στο ενδιάμεσο είχες το χρόνο να σκεφτείς τις επόμενες κινήσεις, το φαγητό που θα φας, τι θα φορέσεις, να δεις λίγο τηλεόραση ή να περιπλανηθείς τριγύρω από το χώρο συνάντησης χωρίς τα ενοχλητικά βουίσματα του κινητού να σου σπάνε την διάθεση νιρβάνας ή προσμονής που ενδεχομένως να είχες αποκτήσει μέχρι το σινεμά, τον καφέ, το ποτό, τη βόλτα, το ο,τιδήποτε βρε αδερφέ. Δε συζητάμε να σου να φοιτητής. Εκεί το πράγμα ήταν ακόμα πιο τέλειο. Εκεί η παρέα συγκεντρωνόταν σχεδόν αυθόρμητα, μαγικά χωρίς ιδιαίτερες προετοιμασίες. 12 η ώρα στην πλατεία Γεωργίου για όσους ήταν στην Πάτρα. Και μετά καφέ και μπύρες στα σκαλάκια της Γεροκωστοπούλου.
Όμως ξεκινήσαμε από την Αθήνα. Και στην Αθήνα είμαστε τώρα, σε μια κλασική καφετέρια της Αιόλου όπου το Νεοκλασσικό στυλ του κτηρίου συνδυάζεται ομοιόμορφα με την όμορφη σύγχρονη μουσική της δεκαετίας του ... ’80 που παίζει οπότε αν το βάλεις κάτω και δεις και την Ακρόπολη στο τέρμα του δρόμου βιώνεις έναν χρονοπολιτισμικό αχταρμά και το ... απολαμβάνεις! Το απολαμβάνεις καθισμένος με το φορητό υπολογιστή σε ένα τραπεζάκι κοντά στο παράθυρο όπου μια όμορφη σερβιτόρα σου έχει σερβίρει έναν κλασικότατο Φραπέ γλυκό με γάλα όπου αντί να έχεις γύρω σου την παρέα, είτε αυτή λέγεται φίλος/η, γκόμενα, αγαπημένη, έχεις την κλασική 17 άρα οθόνη να περιμένει όλο προσμονή να τη γεμίσεις με λέξεις, λέξεις που θα βγουν από την καρδιά και το μυαλό σου, φιλοσοφίες της στιγμής που αργότερα ξεχνάς καν ότι τις φαντάστηκες λέξεις και φράσεις που υπό άλλες συνθήκες θα τις μοιραζόσουνα με ανθρώπους την ίδια στιγμή που τις λες ενώ τώρα θα το κάνεις με τη διαδικασία της «φόρτωσης» σε μια ιστοσελίδα.
Αιόλου και Ευριπίδου. Καφέ Διώροφο. Η μουσική γίνεται πιο γρήγορη. Η κίνηση από πεζούς στο δρόμο δε σταματάει ποτέ. Δε σταματάνε να τρέχουν. Ακόμα και όταν πηγαίνουν βόλτα. Κοιτάς γύρω σου και καταλαβαίνεις ότι είσαι πια μέσα στα κάγκελα του κλουβιού το οποίο κοίταζες όταν ήσουν «άνετος». Το κλουβί αυτό σε υποχρεώνει να βλέπεις το περιβάλλον που έβλεπες καθημερινώς με τη βόλτα σου και το περπάτημά σου σαν κάτι άγνωστο, σαν να είσαι ξένος μέσα στην ίδια σου την πόλη, σαν να είσαι ο τουρίστας που ήρθε να δει τις ομορφιές της άγνωστης – γνωστής πόλης. Τα τηλέφωνα που έκανες σε γνωστούς και φίλους για να συναντηθείς για καφέ απέβηκαν άκαρπα. Όλοι είχαν κάτι να κάνουν, από δουλειά μέχρι να είχαν πάει διακοπές, μέσα καλοκαιριού γαρ. Αλλά μήπως και το χειμώνα θα ήταν καλύτερα; Απλά αποκλείεται να σουν τέτοια ώρα εδώ να τα σκεφτόσουν όλα αυτά. Έτυχε, έτυχε και έκανες την «κοπάνα» σου από το γραφείο, έτυχε κι είχες δουλειά εκεί γύρω, έτυχε και σ έφερε ο δρόμος προς τα κει και τυφλά... ενώ πήγαινες στο άλλο παλιό σου στέκι, το Αιολίς... μπήκες μέσα και αποφάσισες να μοιραστείς τη σκέψη σου μ’ αυτή τη σέξυ δεκαεφτάρα οθόνη που σε κοιτάζει απέναντι με όλες τις πίκες από τις ψιλοβρωμιές που έχει μαζέψει από γραφείο σε γραφείο και που περιμένει κάποια στιγμή να φιλοτιμηθείς να την καθαρίσεις.
Το κλουβί στο οποίο θέλησες να μπεις σου παρέχει όλα τα κομφόρ. Σπίτι, Οικογένεια, Καλή ζωή, χωρίς οικονομικές στερήσεις και την άνεση να μπορείς να γεύεσαι πολλά από τα επιτεύγματα της σύγχρονης τεχνολογίας και να αισθάνεσαι ένα με το σύγχρονο κόσμο στον οποίο ζεις. Πρέπει όμως να γίνουν και κάποιες σοβαρές θυσίες από σένα για να μπορέσεις να τα χαρείς όλα.
Πρώτον πρέπει να ξεχάσεις την έννοια «ελεύθερος χρόνος»: Είναι μια έννοια που δεν έχει πια κάποιο νόημα και ας φαίνεται πως το κείμενο αυτό προέρχεται από μια τέτοια ... ώρα. Απλώς υπάρχουν καμιά φορά κάποιες συμπτώσεις που μετατρέπονται σε εξαιρέσεις για να ισχύσει ο κανόνας.
Μετά πρέπει να ξεχάσεις την έννοια: «Παρέα». Η έννοια αυτή μπορεί να εκφυλιστεί σε ένα καλό «chat» σε ένα απλό πρόγραμμα επικοινωνίας όπως το Msn Messenger ή το Google Talk όπου με συντομία και με μικρά σηματάκια καρδούλες, ανθρωπάκια κλπ θα μάθε ο καθένας τις ειδήσεις του άλλου, θα χαμογελάσει με ένα  και θα κλάψει με ένα  ή θα κοροϊδέψει τον άλλον με ένα :P και όλα τελειώνουν εκεί. Γιατί στο κλασικό ερώτημα: Πότε θα τα πούμε; Οι απαντήσεις είναι του στυλ... Άσε πήζω, δουλεύω μέχρι αργά, έχω τα παιδιά, χτίζω, κάνω ράνω, όλα τα ρήματα ατάκτως ειρημμένα γύρω από ενα πρόσωπο, μια οικογένεια, ένα ζευγάρι, μονάδες, δυάδες τετράδες ομοειδών υποκειμένων που αδυνατούν πια να συνδιαστούν πάνω από μια φορά το δίμηνο και αν το καταφέρουν το ονομάζουν ότι .... «βγαίνουν συχνά».
Για να δούμε τι παίζεται με την έννοια «Διακοπές»: Είναι μια έννοια που έχει ... έννοια συγκεκριμένους και μόνο μήνες του χρόνου. Οι υπόλοιποι λες και εξαφανίζονται από το «χώρο» αυτό. Όταν καμιά φορά βλέπεις κάποιους να σπάνε τον κανόνα και να πηγαίνουν διακοπές μήνες όπως Νοέμβριος, Μάρτιος, Ιούνιος και Σεπτέμβριος τότε τους κοιτάς παράξενα και λες: Μα ... δε δουλεύουν αυτοί; Πώς τα καταφέρνουν; Θυμάμαι όταν πήγαμε διακοπές στην Κέρκυρα έναν Σεπτέμβριο ή το ταξίδι του μέλιτος στην Πράγμα έναν άλλο Σεπτέμβριο πόσο ωραία ήταν χωρίς να είναι μαζί μας και τα άλλα 5 εκατομμύρια της Αθήνας που φεύγουν έστω και για μικρό χρονικό διάστημα την ίδια βδομάδα και την ίδια ... ώρα! Ακόμα και οι διακοπές στην Κεφαλονιά Ιούλιο μήνα απέχουν μακρά από μια πολύβουη πόλη του Αυγούστου. Άρα αυτή η έννοια πρέπει να πάρει έναν άλλο ορισμό: Μαζικό διάλειμμα. Ομοιότητες με πολιτικά συστήματα που ... επιβιώνουν ακόμα.... είναι καθαρές συμπτώσεις.
Καλά, θα πει κάποιος. Πολλή απαισιοδοξία έπεσε ρε φίλε. Εσένα σε βλέπω έτοιμο να πέσεις από τον ... Τέταρτο!! Και δεν τη γλιτώνουν όλοι. Δε γνωρίζουμε αν υπάρχει πάντα μια δεύτερη ευκαιρία για τον καθένα. Δεν είναι έτσι. Απλά περιγράφω τις καταστάσεις όπως είναι. Γιατί καλό είναι να ξέρεις τουλάχιστον που βρίσκεσαι. Αν γνωρίζεις τον τόπο, το χρόνο, το περιβάλλον με τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματά του τότε μπορείς να τον εκμεταλλευτείς ακόμα και για δικό σου συμφέρον. Και να κερδίσεις. Να πάρεις τα «σκουπίδια» και να τα μετατρέψεις σε ωφέλημα αγαθά υπέρ σου. Η Δουλειά να γίνει το εργαλείο σου για να μπορείς να εξασφαλίζεις την τροφή σου και την τροφή των ανθρώπων που φροντίζεις, η σέξυ δεκαεφτάρα να λειτουργήσει ως μέσο εκτόνωσης με το να γράφεις τα συναισθήματά σου και να μπορείς να τα προωθείς ώστε κάποιος να σου απαντήσει και να γίνει ένας ωραίος διάλογος. Με τα λεφτά μπορείς να χτίσεις το δικό σου περιβάλλον όπου θα το προσαρμόσεις στις δικές σου ανάγκες και όνειρα. Μέσα σ’ αυτό θα βάλεις τη μικρούλα που χοροπηδάει στην κοιλιά της αγαπημένης σου συντρόφου και θα βιώσεις την εμπειρία του αποτελέσματος της αναπαραγωγής και δημιουργίας ενός νέου ατόμου που θα το βοηθήσεις να παλέψει για τη δικιά του ζωή και να σου δώσει χαρά με το γλυκό του χαμογελάκι. Θα νιώθεις σαν ένα μικρός Θεός που θα μπορεί να προσφέρει στην αέναη λειτουργία αυτού του κόσμου που ζούμε πέρα από τα κλειστά περιθώρια του οποιουδήποτε κλουβιού.
Κάθε επικοινωνία μέ κάθε άνθρωπο κάθε ημέρα, ακόμα και τον πελάτη που σε ... πρήζει μπορείς να τη χρησιμοποιήσεις ως όπλο και να τη στρέψεις εναντίον της ρουτίνας αρκεί να μιλήσεις ευγενικά, να κατευνάσεις τον εαυτό σου από περιττά νεύρα και να μην ενδώσεις σε μικροσυμπεριφορές που δεν οδηγούν πουθενά. Όλα τα βάρη της ημέρας μπορείς απλά να τα αφήσεις έξω από την πόρτα του σπιτιού σου. Ακόμα και η αποχαύνωση στο γνωστό καναπέ απέναντί από την τηλεόραση μπορεί να αλλάξει αν δεις ένα ωραίο ντοκυμονταίρ που να σε ξεναγήσει στη φύση παρά ένα αγχώδες δελτίο ειδήσεων. Κλείσε το κινητό μετά από μια συγκεκριμένη ώρα ή τουλάχιστον μην το σηκώνεις για κανένα επαγγελματικό λόγο και μάθε σε όλους να το σέβονται αυτό. Δώσε προτεραιότητες στη ζωή σου με πρώτη ΠΑΝΤΑ ότι έχει προσωπικό ενδιαφέρον και ανάγκη. Να προσπαθείς να βρίσκεις όσο το δυνατό χρόνο και χώρο για να περπατάς, να σκέφτεσαι, να ονειρεύεσαι, να γράφεις, να παίζεις μουσική να ασχολείσαι με κάποιο σπορ έστω και μια φορά την εβδομάδα. Τέλος, να μπορείς να αισθάνεσαι ότι προσφέρεις στο σύντροφό σου και να καταλαβαίνεις προπαντός ότι το βιώνει αυτός/ή. Γιατί άλλο να προσφέρεις αυτό που νομίζεις πως είναι καλό για τον άλλον και άλλο αυτό που θα ΚΑΤΑΛΑΒΕΙ ο άλλος ότι το κάνεις γι αυτόν/την.
Ο ήλιος πέφτει σιγά, σιγά. Πλησιάζει η ώρα που πρέπει να φύγω. Όμως ξέρω πως θα θελα να το ξανακάνω αυτό. Όταν ο συνεργάτης σου, ένα σύγχρονο λάπτοπ, σε βοηθάει να εκφράσεις τον εαυτό σου... τότε όλα είναι καλύτερα... Η δυική ιδιότητα του σου δίνει διεξόδους, η βόλτα σου δίνει διεξόδους, γενικά δεν πρέπει να κλείνεσαι. Το κλουβί έχει διεξόδους και απλά πρέπει να ψάξεις μέσα σου βαθιά για να τους βρεις...... Και επιστροφή στην καθημερινότητα γίνεται ωραιότερη. Το φιλί της συντρόφου σου τρυφερότερο, η αναμονή για το θαύμα της γέννησης γλυκύτερη, ακόμα και η σκληρή δουλειά θα φαντάζει ευκολότερη........
Αυτά.

20080306_ΠΟΛΛΑ ΜΑΖΙ ΜΠΕΡΔΕΜΕΝΑ

Ζούμε σε μια εποχή που όλες οι συνθήκες και οι καταστάσεις είναι μπερδεμένες, δύσκολες, πολλές μαζί και δεν ξέρουμε που να πρωτοκοιτάξουμε. Αυτό ίσως να γίνεται επειδή ζούμε σε ένα παγκόσμιο χωριό και μπορούμε πιο άνετα να ... κοιτάξουμε τα του γείτονα ή ο γείτονας να ανακατευτεί με τα δικά μας είτε το θέλει/θέλουμε είτε όχι. Έτσι για ένα μέσο άνθρωπο που ζεί, τρέφεται, ενημερώνεται στο χωριό αυτό και άντε ας πούμε ότι κατά σύμπτωση ότι μένει στην Ελλάδα, ένα μικρό κομμάτι του δηλαδή συμβαίνουν ταυτόχρονα τα εξής πράγματα:

1. Η Τουρκία επιτίθεται στο Ιράκ για να χτυπήσει τους Κούρδους Αντάρτες
2. Το Ιράκ στενάζει από τα αποτελέσματα του πολέμου και ζεί κάτω από την Τρομοκρατία
3. Το Ισραήλ χτυπάει ανελέητα την Παλαιστίνη και χτυπιέται κι αυτό με τη σειρά του από τους "τρομοκράτες" Παλαιστίνιους
4. Ένα μέλος της Ευρωπαικής Ένωσης, η Κύπρος, έχει χώρο ο οποίος βρίσκεται υπό κατοχή από τους Τούρκους
5. Αναγνωρίζεται το Κόσοβο, ένας χώρος που δεν υπάρχει εθνικά εμφανής λόγος για να γίνει αυτό αλλά στηρίζεται από τον Αμερικανικό Επεκτατισμό στα Βαλκάνια
6. Η Ρωσία αντιτίθεται στην αναγνώριση του Κοσσόβου καθώς γνωρίζει τις συνέπειες ύπαρξης ενός Αμερικανικού Πρωτεκτοράτου κοντά της και φοβάται το αίτημα παρόμοιων "κρατιδίων" να θελήσουν επίσης να αυτοκυριχτούν. Έτσι χάνει αυτή έδαφος κυριαρχικό.
7. Η Σερβία αντιτίθεται επίσης στην έννοια της ανεξαρτησίας του Κοσσόβου και απειλεί να "βγεί από τις ράγες" που οδηγούν στην Ευρωπαική Ένωση.
8. Η Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας προσπαθεί να αποποιηθεί το όνομα Βαρντάσκα που κατέχει και θέλει να καπηλευτεί το ιστορικό όνομα της Μακεδονίας, μιας περιοχής που ανήκει δικαιωματικά σε μας.
9. Η Βουλγαρία στηρίζει τις "Φιλοβουλγαρικές" ανυσηχίες των "Μακεδόνων" της Φύρομ καθώς οι ίδιοι ... οι Βούλγαροι είναι "Μακεδόνες"!
10. Η Ανατολική Θράκη βρίσκεται υπό "κατάληψη" από Ελληνικής Υπηκοότητας - Τούρκικης Καταγωγής κατοίκους που με ουδένα τρόπο δεν μπορούν να πιστούν ότι είναι πολίτες ενός σύγχρονου κράτους - της Ελλάδος και κάνουν το παν για να αποδείξουν το αντίθετο.
11. Η Ηπειρος μέχρι την Πρέβεζα φαίνεται να είναι στα σχέδια κάποιων Αλβανικών Μυαλών να γίνει Αλβανική ώστε να αναγενηθεί η Τσαμουριά
12. Κάποιοι από τη δικιά μας Μακεδονία (τη μόνη θα λεγε κάποιος) δε θα είχαν αντίρρηση να είχαν και τις "άλλες" Μακεδονίες Κατειλημένες...
13. Ζούμε υπό καθεστώς διάλυσης καθώς μόλις καταφέραμε να επιζήσουμε από τις φωτιές, προχωρήσαμε σε εκλογές και μόλις κάναμε εκλογές μπλέξαμε με Ζαχοπουλιάδες.
14. Ζούμε υπο καθεστώς μη ύπαρξης σοβαρής Αξιωματικής Αντιπολίτευσης που δεν μπορεί να βρεί τον εαυτό της και να προβάλει μια ισχυρή σθεναρή και ικανή να εποπτεύει απόψη, την Κυβέρνηση και να ελέγχει τις αθέμυτες πράξεις.
15. Τα σκάνδαλα έρχονται το ένα μετά το άλλο.
16. Σοβαρές νομοθετικές ρυθμίσεις, όπως το ασφαλιστικό περνάνε σε δεύτερη μοίρα και γίνεται προσπάθει να περασουν εν μέσω Ρόζ γεγονότων
17. Απεργίες Κάθε μέρα
18. Φύση - Περιβάλλον - Ανθρώπινη Διαβίωση είναι "ψιλά γράμματα" για τους Υψηλά υστάμενους
19. Δουλειά - Δουλεία Τρέξιμο και Άγχος
20. Νέφος - Κυκλοφοριακό και Χουλιγκανισμός
21. Τρομοκρατία - Εγκληματικότητα - Ναρκωτικά
22. Θάνατοι Νέων Ανθρώπων - Φτώχια.... Δε μπορώ να συνεχίσω.........

Ποιός μπορεί να βρεί 22 πράγματα που να αντιτάσσονται των παραπάνω; Γιατί για να βρεί παραπάνω..... θα χρειαστεί σελίδες και σελίδες blogs........ Τα ξαναλέμε.....

20080116_ΜΑΚΗΣ - ΘΕΜΟΣ - ΛΑΚΗΣ - ΠΑΣΧΑΛΗΣ....

Τις Τελευταίες μέρες βρισκόμαστε στη δυσάρεστη θέση να παρακολουθήσουμε μια μάχη ΓΙΓΑΝΤΩΝ της Δημοσιογραφίας (δεν είναι απαραίτητο να προσδιορίσουμε το χρώμα της). Βάσει αυτης δράττομαι της ευκαιρίας να σχολιάσω κάποια πράγματα:
Κάποιοι έχουν καταφέρει να στρέψουν την προσοχή μας στο να κοιτάμε από την κλειδαρότρυπα τις πράξεις Γραμματέων, Δημοσιογράφων, Βουλευτών, να ελέγχουμε λογαριασμούς, κινητά, γκόμενες, ρουσφέτια και ο,τι άλλο προαιρούνται και να ξεχνάμε τα βασικά θέματα που θα μπορούσαν να μας απασχολήσουν πραγματικά και φυσικά δε μιλάω πάντα για την τσέπη μας...

Τα θέματα αυτά είναι το ασφαλιστικό, το περιβάλλον μας, οι συνθήκες εργασίας, η εξωτερική μας πολιτική, η παιδεία, η ασφάλειά, η εύρεση εργασίας, η κατοικία μας κλπ κλπ κλπ... (Αυτά καταλήγουν να ορίζονται ως κλπ κλπ από τον κύριο κορμο των συζητήσεων και απλά ... απαλοίφονται ως έννοιες ). Σε λίγο θα έχουμε τη συνέχεια στη μάχη ΛΑΚΗ - ΚΑΡΒΕΛΑ, αν έχει κι άλλο νόθο παιδί ο Πασχάλης, αν υπάρχουν άλλοι τραγουδιστές με νώθα κι αν η Ρούλα θα ξαναέχει ως σύζυγο τον συμπαθή Αλβανό. Α, ναι υπάρχει και το μάτς Ολυμπιακού - Παναθηναϊκού - μην ξεχνιόμαστε..
Αυτό είναι το περιβάλλον μας πΙά? Αυτή είναι η δικιά μας δημοκρατία για την οποία πέσαν τόσα κορμιά? Χρειαζόμαστε μια χούντα να βάλει τάξη?? Περιμένουν πολλοί απέξω να "βοηθήσουν την πατρίδα να ανορθωθεί". Νομίζω πως είναι ένα καλό θέμα προς γενική συζήτηση... Λες να απαντήσει κάποιος?

20071224_ΨΗΦΟΦΟΡΙΕΣ

Οι δύο πρώτες απόπειρες ψηφοφορίας τελειώσανε... Δεν μπορώ να πω πως πήγαν καλά... αλλά κάποιοι συμμετείχαν και τους ευχαριστώ πολύ γι αυτό!! Σας τις παραθέτω ως ανάμνηση... Αργότερα θα μπούμε σε καλύτερο υλικο...

20071015_(ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΟ) ΓΡΑΨΕ ΛΑΘΟΣ

ΓΕΙΑ ΣΑΣ ΕΝΗΜΕΡΩΘΗΚΑ ΟΤΙ ΤΟ ΘΕΜΑ ΜΕ ΤΟ "ΖΩΝΤΑΝΟ" ΚΑΤΙΚΟΙΔΙΟ ΠΛΑΣΜΑ ΗΤΑΝ ΜΙΑ ΑΠΑΤΗ... ΕΝΑ HOAX ΟΠΩΣ ΤΟ ΛΕΜΕ...

ΑΝ ΘΕΛΕΤΕ ΝΑ ΒΡΕΙΤΕ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΤΕΤΟΙΕΣ ΑΠΑΤΕΣ ΠΗΓΑΙΝΕΤΕ ΕΔΩ...

ΤΗΝ ΨΗΦΟΦΟΡΙΑ ΟΜΩΣ ΚΑΝΤΕΤΗΝ ... ΠΑΙΖΕΙ ΚΑΠΟΙΟ ΡΟΛΟ...

ΓΙΑ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ

ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ.. ZERO!!

20071011_Ο ΡΩΜΙΟΣ τρελάθηκε

Γεια σου Ελληνα. Γεια σου περήφανε και τιμημένε αστέ που περνάς τη ζωή σου από το πρωί μέχρι το βράδυ για τα προς το ζειν και το ευ ζειν. Η ζωή μας έγινε ένα τρομακτικό κυνήγι του χρήματος. Ξυπνάμε, κοιμόμαστε με την ελπίδα ότι σήμερα ή αύριο θα βγάλουμε περισσότερα για το μέλλον μας, την ασφάλειά μας, τα παιδιά μας, το σπίτι μας... Θέτουμε στόχους προσιτούς, στόχους μεγαλεπήβολους, σκύβουμε το κεφάλι όπου μας προσβάλουμε για να μπορούμε να έχουμε μια καλή επαφή με τις πηγές του πλούτου... Και χάνουμε όλα τα υπόλοιπα...

Δουλεύουμε για την οικογένεια και χάνουμε την οικογένεια μη βλέποντάς την. Δουλεύουμε για να φτιάξουμε σπίτι και δεν μπορούμε να το δούμε να χτίζεται.
Μαζεύουμε λεφτά για την Υγεία μας και δεν έχουμε χρόνο να πάμε σε ένα γιατρό να μας κοιτάξει.
Ο καφές είναι μόνο τα Σαββατοκύριακα
Το σινεμά με μπόλικο ... ύπνο
Οι εκδρομές ... όταν μπορούμε δηλαδή τον ... Αυγουστο..
"Πάμε εκδρομή το ΣΚ?" Όχι, γιατί πρέπει να μπω σε πελάτη από το Λάπτοπ... έχουμε να κάνουμε ψώνια, να πάμε λαϊκή, υποχρεώσεις... μπλα μπλα

Οι φίλοι μας γίνονται μαγική εικόνα. Από αναβολή σε αναβολή για ένα ποτό

Παρηγοριά? Ένας γλυκός ύπνος με το/τη σύντροφό σου το βράδυ

Και το πρωί? Ξύπνααααααααααααα!!!!

Σημείωση: Όλοι μας κάπου θα βρούμε τον εαυτό μας εκεί μέσα... σ αυτό το κείμενο... Μπορείτε να προσθέσετε κι άλλα... Ευπρόσδεκτα είναι...

20071010_ ΝΕΑ ΕΜΦΑΝΙΣΗ

Γειά σας...

Πολλοί από τους φίλους μου δεν ασχολούνται με το θέμα του blogging. Όμως πια πρέπει να το παρουμε χαμπάρι πως δυστυχώς ή ευτυχώς τα πράγματα έχουν αλλάξει και έχουν αλλάξει τόσο ώστε πρέπει να τα ακολουθούμε. Τώρα ο καθένας μπορεί να εκφραστεί μέσα από το εργαλείο που λέγεται Internet τουλάχιστον στις ελεύθερες χώρες του κόσμου. Ή σε αυτές που μοιάζουν ελεύθερες.
Όλοι έχουν την ελεύθερία ή τουλάχιστον τη σχετική ελευθερία να πουν πιο εύκολα τη γνώμη τους για οποιοδήποτε θέμα. Η μικρή λεπτομέρεια ότι αυτά παρακολουθούνται πιο εύκολα ας τη βάλουμε λίγο στην άκρη. Στο κάτω κάτω όταν αποφασίσεις να στείλεις το πρώτο σου email από το Internet απλά έχεις "υπογράψει" ότι εκτίθεσαι και πρέπει και να σου αρέσει!!
Πολλοί όμως ακόμα δεν είναι συνηθισμένοι σ' αυτό, φοβούνται ή βαριούνται. Και όμως πια από εδώ μέσα βγαίνουν ιδέες, εκφράζονται απόψεις, κινούνται επαναστάσεις, αλλάζουν πολιτικές. Ίσως να είναι ένας πιο "αναίμακτος" τρόπος να αλλάξουν κάποια πράγματα.
Κάποιοι παλαβοί σαν και μένα τους αρέσει είτε γιατί είναι ψώνια είτε γιατί θέλουν να πουν κάτι να προβάλλονται. Ίσως είναι και η ανάγκη τους για επικοινωνία γιατί μέσα από τη δουλειά δεν μπορούν να το χαρούν ιδιαίτερα. Και όταν σφίγγουν τα πράγματα,δεν έχουν τη δύναμη ούτε και αυτό να κάνουν, δηλαδή να γράφουν.
Αν οι ιδέες που προβάλω δεν είναι οι καλύτερες απλά ... πείτε και τη δικιά σας. Έτσι, μήπως και βγεί κάτι...
Πέρυσι τέτοια εποχή ζούσα μαζί με την οικογένειά μου μια δύσκολη κατάσταση. Κατέληξε. Το να γράφω ήταν για μένα μια διέξοδος. Με βοήθησε σε πολλά. Τώρα θα συνεχίσω για να εκφράζομαι και να επικοινωνώ μαζί σας...
Καλή ανάγνωση

20071009_ΤΑ ΟΡΙΑ ΤΗΣ ΣΑΤΙΡΑΣ

Κάθε Τρίτη Βράδυ ένα μεγάλο μέρος του τηλεορασόφιλου κοινού βρίσκεται μπροστά στην τηλεόραση παρακολουθώντας με μεγάλη κατάνυξη τη σατιρική εκπομπή του Σεβαστού κύριου Ηθοποιού (ποιούντα φωτός) Λάκη Λαζόπουλου. Ο Συμπαθής ηθοποιός - τραγουδιστής, σατιρικός - στιχουργός - σκηνοθέτης - λόγιος βρίσκεται ζωντανά μπροστά σε ένα τεράστιο κοινό στο χώρο που εμφανίζεται, και μπροστά μας και αναφέρεται σατιρίζει καυτηριάζει την επικαιρότητα πάσης ύλης. Ως εδώ καλά. Είναι άπειρες οι φορές που έχω γελάσει με το χιούμορ του και την εξυπνάδα του, αληθινά εργαλεία για έναν πολυτάλαντο αστέρα των media.
Πολλές φορές όμως τα πράγματα φτάνουν στα άκρα. Και άκρα δε θεωρώ το να μη σατηρίζει τον ένα ή τον άλλο επειδή μου αρέσει ο ένας ή ο άλλος, ακόμα δε θα μπορούσα να πω άκρα όταν ανακατεύεται με κάποιους θεσμούς που ίσως εμένα θα με ενοχλούσαν όπως π.χ. η εκκλησία... Ακόμα και τότε γελάω.
Πάντα όμως είχα την απορία. Ποιός είναι ο σκοπός του? Απλά να σατηρίζει? να φέρνει νούμερα? Να ... παιδεύσει? Να συμβουλέψει? Να κρούει τον κώδωνα του κινδύνου σε κάθε υποψία? Γιατί καμιά φορά ξεφεύγει και βάζει και τα προσωπικά που μπορεί να έχει με άλλα πρόσωπα της showbiz. Γιατί κι αυτός μέρος της είναι. Δεν διορίστικε Υπερπάντων κριτής. Παρ όλα αυτά μας βολεύουν να τα βλέπουμε γιατί κάποιος λέει όλα αυτά τα οποία μπορεί να σκεφτόμαστε ή μας δικαιολογεί πράγματα που έτσι κι αλλιώς μας κάνουν να γελάμε.
Άρα τί τρέχει? Κάποια αρέσουν κάποια δεν αρέσουν. Απλά. Το να φέρνει όμως στο στούντιο την κυρία Δήμητρα Παπαντρέου για να στηρίξει στον τηλεοπτικό φακό την άποψή του για την αλήθεια ή όχι γι ' αυτά που αναφέρονταν στο γράμμα του Γεωργίου Παπανδρέου στο γράμμα του προς τον πατέρα του Ανδρέα Παπανδρέου, ήταν δεν ήταν αλήθεια λέγεται ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ, ΠΟΛΙΤΙΚΗ, ΜΑΝΙΠΙΟΥΛΑΡΙΣΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ (αν μπορούμε να πούμε τέτοια λέξη).
Πρώτη φορά γράφω κάτι τέτοιο. Αλλά αυτό με πείραξε. Με πείραξε και αισθάνθηκα την ανάγκη να ξεσπάσω με τον τρόπο που γνωρίζω καλύτερα. Το γράψιμο.
Αγαπητέ κατά τα άλλα Λάκη Λαζόπουλε. Ήταν χοντρή η κίνησή σου αυτή την Τρίτη. Δεν ήταν ηθοποιήστική κίνηση, ούτε κάν σατυρική. Ίσως ξεπεράσαμε κάποια όρια. Το κοινό αυτό που σε παρακολουθεί δε ζητά την αυριανή σου συνδρομή στην πολιτική ζωή. Θέλει μόνο να γελάσει. Έχει ανάγκη. Του το δίνεις. Θέλει να σκεφτεί. Του το ξαναδίνεις. Να ενδιαφερθεί για τα κοινωνικά δρώμενα. Επίσης το δίνεις με τον τρόπο σου. Δε διαφωνούμε πάντα.Ίσα Ίσα είμαστε πολλές φορές μαζί.
Όταν όμως κάνεις τέτοιες κινήσεις πολλοί θα νιώσανε να απομακρύνονται από την οθόνη. Ίσως πολλοί πάτησαν το κλίκ για άλλο κανάλι. Το έκανα και γω γιατί έχουμε Δημοκρατία. Σέβομαι τη γνώμη του άλλου. Θα υπερασπιστώ το δικαίωμα να έχεις τη δικιά σου αλλά του λάχιστον θα με ακούς να σου πω τα λάθη σου..
Καλές εκπομπές.

20070925_ΕΚΘΕΣΗ ΒΙΒΛΙΟΥ - ΕΠΑΦΗ

Είχα πολλά χρόνια να βιώσω μια καλή βόλτα στην Αθήνα, μόνος... Ναι ναι μη νευριάζεις κοπελιά καμιά φορά είναι ωραίο πράγμα να μένεις για λίγο μόνος γιατί έτσι καταλαβαίνεις καλύτερα την έννοια της... επαφής.

Ας το εξηγήσουμε λοιπόν...

Η βόλτα είχε τόπο την Διονυσίου Αεροπαγείτου στο Θησείο. Κάθε χρόνο τέτοια εποχή μαζεύονται όλοι οι Ελληνικοί κυρίως εκδοτικοί οίκοι και δημιουργούν μια μεγάλη γιορτή καταξιωμένων βιβλίων. Ο κόσμος έρχεται, κοιτάζει , μυρίζει, αισθάνεται το περιεχόμενό τους, αγοράζει και υπόσχεται στον εαυτό του ότι θα τα διαβάσει, θα αφιερώσει δηλαδή ώρες γι αυτά, ξέροντας βέβαια πως δεν είναι καλοκαίρι και ο χρόνος δεν είναι πια τόσο πολύς λόγω δουλειάς και υποχρεώσεων που μαζεύονται μία μία.

Τα θέματα? Πολλά. Όρεξη να έχεις και υπομονή να κάτσεις σέ κάθε ένα από τα όμορφα στημένα κιόσκια. Να διαλέξεις, να δείς τους τίτλους, να συγκρίνεις τιμές, να αναπολύσεις τα παλιά χρόνια όταν βλέπεις μια προσεγμένη έκδοση του ανγνωστικού της Β' τάξης Δημοτικού, το γνωστό παλιό.

Και όμως το σημαντικότερο που βιώνεις εκεί μέσα είναι άλλο. ΞΕΧΝΙΕΣΑΙ!! Διαλέγεσαι! Φιλοσοφείς! Συζητάς με τον υπάλληλο του περιπτέρου για τα βιβλία, για τους καταλόγους που έχει ή δεν έχει, για διαφορετικές εκδόσεις που μπορούν να υπάρχουν, μια διαφορετική Εκκλησία του Δήμου και καμιά φορά δε χρειάζεται να έχεις παρέα!! Βρίσκεις!

ΞΕΦΕΥΓΕΙΣ από την καθημερινότητα, δε μιλάς για πίνακες και προγράμματα δε μιλάς για έργα και deadlines, για σένα αυτά είναι κάπου αλλού εκτός κι αν τύχει και χτυπήσει το ... κινητό σου, το οποίο το κλέινεις ... χαλαρά.

"Μα καλά, δεν πήγε διακοπές ο τύπος???" Πήγα ρε φίλε αλλά ΟΣΟ ΜΕΓΑΛΏΝΟΥΜΕ ΔΕ ΧΟΡΤΑΙΝΟΥΜΕ ΔΙΑΚΟΠΕΣ....

ΚΑΛΟ ΧΕΙΜΩΝΑ